فرستاده از ديگرى شكايت نمودند ، آن حضرت در پاسخ هر دو نامه‌اى نوشت كه از جملهء آن قسمتى است كه دستور جنگ با دشمن را به آنان گوشزد مى نمايد ) : 1 پس هرگاه به دشمن برخورديد يا دشمن بشما برخورد بايد لشگرگاه شما در جاهاى بلند ( تپهّ‌ها ) يا دامنهء كوهها يا كنار رودخانه‌ها باشد تا براى شما كمك بوده ( از دسترسى آنان ) جلوگير باشد ، 2 و بايد جنگ شما ( با دشمن ) از يكسو يا دو سو باشد ( زيرا لازمهء جنگيدن از چند طرف پراكندگى و ضعف و شكست است ) و براى خودتان در بلندى كوهها و لاى تپهّ‌هاى مسطّح پاسبانان و ديدبانان بگذاريد تا دشمن به طرف شما نيايد از جائى كه مى ترسيد ( مبادا بيايد ) يا از جائى كه ايمن هستيد ( كه از آنجا نمى آيد ، و ممكن است ناگهان از آنجا بيايد كه ديدبانان آمدن دشمن را از دور ديده شما را آگهى مى دهند تا درصدد جلوگيرى بر آئيد ) و بدانيد جلوداران لشگر ديدبانان ايشانند و ديدبانان جلوداران لشگر ( چند تنى كه جلو لشگر مى روند ) جاسوسان هستند ( خلاصه بايد چند تن جاسوس جلو و ديدبانان لشگر دنبال آنها و لشگر پس از ايشان بروند تا از كار دشمن آگاه بوده در هر موضوع دانسته اقدام نمايند ) 3 و از جدا شدن و پراكندگى بپرهيزيد ، پس هر گاه ( در مكانى ) فرود آمديد همگى فرود آئيد ، و هرگاه كوچ نموديد همگى كوچ نمائيد ، و چون شب شما را فرا گرفت نيزه‌ها را ( در اطراف خويش ) گرداگرد ( دائرهء مانند ) قرار دهيد ( تا اگر دشمن شبيخون زند وسائل دفاع در دسترس باشد ) و خواب را نچشيد ( به خواب راحت نرويد ) مگر اندك يا مانند آب در دهان گردانيدن و بيرون ريختن ( چرت بزنيد نه به آسوده بخوابيد شايد دشمن بيدار و درصدد شبيخون باشد ) .